I

Hai anos que non escribo un blog nin nada que se lle pareza. Como moito intentei alguns garabatos que non me levaron demasiado lonxe.

Non vou escribir para que me lean. Só o fago porque preciso farelo. Escribir todo o que non dou falado por un motivo ou outro.

Nin sequera sei se o farei durante moito tempo ou só van ser estas primeiras liñas.

Agora mesmo síntome moi triste. Non teño forzas, nin ánimo. Non me sinto negativa, pero sinto que se me acaba a positividade. Sinto que me estou a baleirar por dentro e a apodrecer. Non é a primeira vez, sempre remato por recargarme un pouco, pero ao cabo dun tempo volvo outra vez a estar igual ou peor.

Ir a unha psicóloga non me axudou case e estou farta de non saber que facer.

Sinto unha indefensión doente, cravada na gorxa e nas tripas. Unha falta de entendemento do mundo que me rodea, que non remato de captar no seu conxunto.

Vexo as partes, podo visualizar cada peciña, ver a cada persoa que non comprende, que non ve, que non pensa. Pero o conxunto éme totalmente confuso.

Se estou convencida dalgo e me demostran que estou errada, podo amosar resistencia, pero aceptarei que cometín un erro ou que estaba mal informada. Pero cando é opinión e trato de explicar como o vexo eu, a negatividade, o cinismo, a amargura, o enfado que se me cuspe na cara, é como a brea.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hace años que no escribo un blog nin nada que se le parezca. Como mucho he intentado algunos borrones que no me han llevado demasiado lejos. 

No voy a escribir para que me lean. Sólo lo hago porque necesito hacerlo. Escribir todo lo que no consigo hablar por un motivo u otro. 

Ni siquiera sé si lo haré durante mucho tiempo o sólo van a ser estas primeras líneas.

Ahora mismo me siento triste. No tengo fuerzas, ni ánimo. No me siento negativa, pero siento que se me acaba la positividad. Siento que me estoy vaciando por dentro y pudriéndome. No es la primera vez, siempre me recargo un poco, pero al cabo de un tiempo vuelvo a estar igual o peor.

Ir a una psicóloga casi no me ha ayudado y estoy harta de no saber que hacer. 

Siento una indefensión enfermiza, clavada en la garganta y en las tripas. Una falta de entendimiento del mundo que me rodea, que no termino de captar en su conjunto.

Consigo ver las partes, puedo visualizar cada piecita, ver a cada persona que no comprende, que no ve, que no piensa. Pero el conjunto es totalmente confuso.

Si estoy convencida de algo y me demuestran que estoy errada, puedo mostrar resistencia, pero aceptaré mi error o que estaba mal informada. Pero cuando es opinión y trato de explicar como lo veo yo, la negatividad, el cinismo, la amargura, el enfado que se me escupa en la cara, es como la brea.

Comentarios